تبليغاتX
سگ پر3
کلاهبرداری
 

 

       آب                                آب

       بابا                                آب

       "آ"                               "ا"

 

 

هی! "آ"ی با کلاه!

روزگار پلشتی ست...

مواظب باش، کلاه از سرت بر ندارند!

بترس!

بترس، حتی از "ب"، مثل "برادر"،

                                             که سال هاست

                                                                  در کنار توست.

 

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386ساعت11:48توسط م.س |
1.2.3 شروع

پول، شغل، ازدواج، سلامتی، ماشین، سفر، طول عمر، موفقیت در تحصیل، فرزند صالح، ظهور، دوچرخه...

وقتی از آدمای دور و برم می پرسم: بزرگترین آرزوتون چیه؟ بیشترشون با یه لبخند سرد، آب دهنشونو قورت می دن، دور و برو می پان، و آروم یکی ازین عبارات کوتاهو به زبون میارن.

همیشه این جوابا برام عجیب بوده و خنده دار، اونقدر که طی یه اقدام احمقانه، ته دلم بهشون می گم: چه آرزوهای احمقانه ای!

چرا؟

نمی دونم اما من همیشه ازین آرزوها متنفر بودم.

پس تو ازین دنیا چی می خوای!؟ اصلا تو تا حالا طعم آرزو رو چشیدی!؟ نکنه فکر می کنی تو بابقیه فرق می کنی!؟ یعنی آسمون دهن باز کرده، اونوقت تو از دماغ فیل افتادی!؟

البته که نه! خب منم انسانم. فکر دارم. رو دو پا راه می رم. وقتی پاهام زیادی توی پوتین می مونه، جورابام بو می گیره. می خندم. می گریم. می ترسم. وقتی خیلی آب می خورم، دددد دد دسشوییم می گیره. آرزو هم دارم. من میخوام بنویسم. من همیشه آرزو داشتم بنویسم.

ازچی؟

نمی دونم، خودمم نمی دونم. فقط میدونم من می خوام بنویسم. من باید بنویسم.

چطوره از درد بنویسی؟ هر چند تکراری، اما تازه ست. مثل اشک مادر، مثل شرم بابا. ها؟

نچ. دردو دکتر قدغن کرده برام

پس بیا از دیروز بنویس، یا نه از فردا. اگه هم دوست نداری از حالا.

نه. نمی خوام، نمی تونم. نمی خوام از دیروز بنویسم. دیروز یعنی خلقت. دیروز یعنی آدم. دیروز یعنی رستم. دیروز یعنی فرعون، یعنی تیمور. دیروز یعنی سعدی. دیروز یعنی کافکا. دیروز یعنی قاجار. دیروز یعنی سهراب. اصلا دیروز یعنی تاریخ، تاریخ یعنی نشخوار! خب مگه آدم گاوه که نشخوار کنه!؟

نمی خوام از فردا بنویسم. فردا یعنی شاید، شاید یعنی اختیار، اختیار یعنی آزادی، آزادی یعنی اصلاحات، اصلاحات یعنی دیروز، دیروز یعنی تاریخ، تاریخ یعنی...

حال هم که ارزش نوشتن نداره! از بس که زود گذره! می گی نه!؟ برو یه قلم کاغذ بردار، روش بنویس: حال. تا وقتی ننوشتی دیروزه، وقتی هم نوشتی یعنی فردا.

ای داد! انگار دوباره فلسفه ی خونم بالا رفته!

هی کجا؟ چرا شال و کلاه کردی یهو؟

می رم تو کوچه یه خورده سگ پرسه بزنم. شاید توی جوبا، زیر یه پل، پای یه چنار خشک، یا توی قبرستون، زیر یک برج بلند واسه سوالم یه جوابی یافت کنم، بلکه خوابم ببره! راستی اگه دوست داری تو هم می تونی همراهم بیای. 

 

+نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386ساعت20:5توسط م.س |